بوق زدن در رانندگی ایران یعنی ناسزا؟


بوق زدن در رانندگی ایران یعنی ناسزا؟

موضوع امروز این صفحه «بوق زدن» است! بله همین بوقی که خیلی از ما فرهنگ استفاده از آن را نداریم و البته برخی هم نمی دانیم که نحوه درست استفاده کردن از آن چگونه است.


بوق نزن بـرو جلو!


برای اثبات این ادعا هم کافی است سری به یکی از خیابان های پررفت وآمد شهرمان بزنیم، چند دقیقه ای را پشت یک چهارراه یا دور میدان بایستیم و یا گوش هایمان را نسبت به شنیدن بوق ها حساس تر کنیم. آن موقع متوجه می شویم که خواسته و ناخواسته به یک رفتار نادرست ترافیکی عادت کرده ایم. بوق زدن همانقدر که می تواند ثمربخش باشد، می تواند به افزایش آلودگی صوتی محیط پیرامونمان بینجامد؛ آلودگی ای که به چشم نمی آید اما آثارش در روح و روانمان تأثیرات مخربی ایجاد خواهد کرد. باید اعتراف کنیم که بیشتر ما در طول روز سهمی در افزایش این آلودگی داریم. شاید کمی سخت باشد اما با افزایش آگاهی مان و توجه به حقوق دیگران می توانیم کمتر بوق بزنیم و شهری سالم تر داشته باشیم. در این گزارش با باید ها و نبایدهای بوق زدن بیشتر آشنا می شویم، شاید همین بهانه ای باشد تا این رفتار نادرست را اصلاح کنیم.


سؤال اول


بوق باید چقدر صدا تولید کند؟


بوق وسیله ای است هشداردهنده که رسیدن یا حضور وسیله نقلیه را به دیگران خبر می دهد. همه اتومبیل ها، کامیون ها، کشتی ها، قطار ها و در برخی مواقع دوچرخه ها ملزم به داشتن بوق هستند. الیور لوکاس، دانشمندی از شهر بیرمنگام انگلیس برای نخستین بار این وسیله را در سال ۱۹۱۰ میلادی اختراع و به جهان معرفی کرد تا تردد خودرو ها را به عابران پیاده هشدار دهد. بعد ها بیشتر خودرو ها به بوق های الکتریکی مجهز شدند تا در مواقع اضطراری مورد استفاده قرار گیرند. بوق استاندارد از طریق قطع و وصل الکترومغناطیسی کار می کند. طبق مقررات راهنمایی و رانندگی، صدای بوق خودروهای معمولی باید بین ۱/۸تا ۳/۵کیلوهرتز یا ۱۱۲ دسیبل باشد. چنین صدایی در سروصدای عبور و مرور دیگر اتومبیل ها و سرعت های بالا هم به خوبی قابل شنیدن است. برخی از بوق ها به صورت دوقلو تولید می شوند که صدای گوشنوازتری دارند و می توانند نقش علامت هشدار را هم داشته باشند. امروزه در بسیاری از شهرهای اروپایی استفاده از این نوع بوق ها متداول شده است.


سؤال دوم


چه موقع در رانندگی بوق بزنیم؟


ظاهرا جواب این سوال ساده است. به طور کلی، بوق وسیله ای است که راننده یک خودرو برای اعلام هشدار به دیگر خودرو ها یا عابران پیاده از آن استفاده می کند. مثلا اگر یک خودوری در حال حرکت دچار نقص فنی شده، می تواند با بوق زدن به دیگران وضعیت خود را به سرعت اطلاع دهد و مانع از بروز حادثه شود، یا اگر هنگام رانندگی، یک خودرو به صورت غیرمنتظره و خطرناک نزدیک وسیله نقلیه شما شد، می توانید با بوق زدن به او هشدار دهید تا در مسیر خودش حرکت کند و به شما نزدیک نشود. مثال خوب دیگر اینکه برخی از عابران هنگام عبور از خیابان متوجه خودرو ها نیستند و بوق زدن می تواند حضور و تردد خودرو ها را به آنها هشدار دهد. اینها ازجمله مواردی هستند که استفاده از بوق را برای راننده ها ملزم می سازند. بوق زدن بجا و درست می تواند از بروز یک تصادف یا حادثه ناگوار جلوگیری کند. یادتان باشد که بوق، یک وسیله هشدار دهنده است نه یک وسیله خبرکننده یا اعتراضی! یعنی مثلا وقتی که چراغ راهنمایی سبز شده، نباید به وسلیه بوق راننده خودروی جلویی را از این اتفاق خبردار کنیم. یکی از موارد اشتباه و فراگیر استفاده از بوق همین تک بوق های کوتاه پشت چراغ قرمز است.


سؤال سوم


کجا و چه وقت نباید بوق بزنیم؟


بسیاری از رانندگان با مکان هایی که بوق زدن مقابل آنجا خلاف مقررات است آشنا هستند. معمولا در این مکان ها تابلوی ویژه «بوق زدن ممنوع» نصب می شود تا راننده ها را نسبت به موقعیت جدید آشنا کند. اگر به کتاب قانون راهنمایی و رانندگی کشورمان مراجعه کنید در آن اشاره شده که بوق زدن مقابل بیمارستان ها، آسایشگاه ها و برخی از مراکز شهری همچون سازمان های اداری ممنوع است. همچنین بوق زدن ممتد و دسته جمعی خودرو ها خلاف قانون است و پلیس راهنمایی و رانندگی در این شرایط می تواند متخلفان را با جریمه مواجه کند. این نوع بوق زدن معمولا در کارناوال های عروسی مورد استفاده رانندگان قرار می گیرد که طبق قانون، می تواند جریمه در پی داشته باشد؛ هرچند که این قانون زیاد اجرا نمی شود. بوق زدن هایی که باعث آزار مردم شود هم خلاف قانون است و به نوعی اختلال در نظم عمومی به شمار می رود و پلیس می تواند در چنین شرایطی از ابزار قانونی بهره ببرد. بوق زدن در برخی از ساعت های شبانه روز نیز به صورت قانونی یا عرفی یک عمل ناپسند محسوب می شود.


سؤال چهارم


بوق زدن نادرست چقدر جریمه دارد؟


قانون به صراحت وضعیت آنهایی را که از بوق درست استفاده نمی کنند روشن کرده است. سرهنگ محمد مومنی، یکی از کار شناسان راهنمایی و رانندگی در این باره می گوید: «تولید صدای ناهنجار یا نامتعارف به دلیل استفاده از بوق های شیپوری و ... در کلانشهر ها، مراکز استان ها و جاده های بین شهری جریمه ۴۰هزارتومانی به همراه خواهد داشت. این عمل با کد جریمه ۲۱۲۵ ، در شهرهای کوچک و روستا ها به ترتیب ۳۰هزار و ۲۰هزارتومان جریمه دارد. بوق زدن مقابل محل های ممنوعه همچون مقابل بیمارستان ها با کد تخلف ۲۱۲۴، در کلانشهر ها جریمه ۳۰ هزار تومانی و در شهرهای کوچک ۲۰هزار تومان جریمه دارد.» سرهنگ مومنی به نکته جالب تری اشاره می کند و می گوید: «اینها مبلغ جریمه اشخاصی هستند که با بوق زدن مزاحمت هایی را برای دیگران به وجود می آورند. البته اگر خودروی یک شخص، فاقد بوق هم باشد با جریمه پلیس مواجه می شود. این تخلف با کد ۲۱۷۰، برگه جریمه ۵ هزارتومانی را برای راننده خودرو به همراه خواهد داشت».


سؤال پنجم


تخلف های رایج استفاده از بوق چیست؟


بسیاری از ما هنوز با زمان و روش صحیح استفاده از بوق به عنوان یک وسیله پرفایده آشنا نشده ایم. به محض اینکه در ترافیک گیر می کنیم از بوق استفاده می کنیم، به این تصور که صدای آن می تواند معجزه کند و راه را برایمان هموار سازد یا مثلا وقتی یک اتومبیل به دلیل مشکل فنی در خیابان متوقف شده دستمان را روی بوق می گذاریم تا آن ماشین با صدای بوق تعمیر شود. هنگامی که از دست راننده های دیگر عصبانی هستیم به خودمان اجازه می دهیم تا اعتراضمان را به صورت بوق ممتد بیان کنیم و البته وقتی خیلی خوشحال هستیم هم از بوق زدن های ممتد استفاده می کنیم و دیگر توجه نداریم که همین نزدیکی ها ممکن است بیماری در بستر باشد و آرامش برایش حکم دارو را داشته باشد. جالب اینجاست که بعضی ها بوق را معادل ناسزا می دانند. برای همین اگر کسی برایشان بوق بزند تا هشداری بدهد خود را ملزم می دانند که با چند بوق جواب دندانشکنی به او بدهند. بعضی ها هم هستند که وقتی یک راننده تازه کار یا گاه راننده خانم را می بینند، با بوق ممتد از کنارش رد می شوند تا او را دستپاچه کنند. یک وقت هایی هم حال نداریم از خودرو پیاده شویم و زنگ خانه ای را بزنیم، ۶ ۵ تا بوق می زنیم تا دیگران را خبردار کنیم. گاهی وقت ها هم روی خودرویمان یک بوق خفن با صدای خیلی وحشتناک یا بوقی که صدای هزار جانور را دربیاورد نصب می کنیم.


روز بدون بوق در در هندوستان


بسیاری از کار شناسان فرهنگی معتقدند که تغییر رفتارهای نادرست در رانندگی با فرهنگسازی و معرفی الگوهای مناسب امکان پذیر است. اینگونه رفتارسازی ها در کنار به کارگیری جرایم رانندگی می تواند در درازمدت تأثیر خوشایندی داشته باشد. یکی از اینگونه رفتارسازی ها، اعلام یکی از روزهای سال به نام «روز بدون بوق» است. این پیشنهاد در شهرهایی که با مشکل اصلی بوق زدن روبه رو هستند می تواند اجرایی شود. شهر بمبئی در کشور هند، ازجمله کلانشهرهایی است که چنین پیشنهادی را عملی کرده و توانسته در راننده ها تغییراتی ایجاد کند. در این شهر بزرگ بیش از ۱/۵میلیون خودرو تردد می کنند و بسیاری از راننده ها حتی در شرایط عادی هم عادت دارند مقابل مکان هایی مثل بیمارستان ها بوق بزنند. هدف از معرفی روز بدون بوق در بمبئی، افزایش آگاهی عمومی درخصوص تأثیر منفی اجتماعی و بهداشتی بوق زدن خودرو ها و آلودگی صوتی است. هرچند پلیس این شهر طی ۴ ساعت بیش از ۳ هزار خودرو را به دلیل بوق زدن جریمه کرد اما پس از گذشت یک سال از این روز، رفتار راننده های شهر بمبئی نسبت به گذشته تغییراتی را نشان می دهد. شاید معرفی یک روز از سال به همین نام بتواند تمرین جدی برای راننده هایی باشد که عادت دارند برای رساندن هر پیامی از بوق خودرویشان استفاده کنند.


بوق زدن در این شهر ممنوع است


حالا که صحبت از فرهنگسازی شد، خوب است از یکی از مناطق کشورمان که در این زمینه می تواند الگوی مناسبی باشد صحبت کنیم. جزیره زیبای کیش تنها به خاطر اماکن زیبا، ساحل رویایی و معابر خلوتش معروف نیست. فرهنگ شهرنشینی حاکم بر این جزیره هم توانسته آن را از سایر مناطق پرجمعیت کشورمان متمایز سازد. در این جزیره با پدیده ای به نام ترافیک مواجه نمی شوید، همه به قوانین راهنمایی و رانندگی و حقوق عابران پیاده به شدت پایبندند و از آن تخطی نمی کنند. نکته جالب اینکه طبق یک قانون نانوشته، بوق زدن در همه جای شهر ممنوع است، به طوری که همه رانندگان ساکن کیش سعی می کنند به هیچ وجه از بوق خودرویشان استفاده نکنند. اگر خودرویی در کیش بوق بزند، همه بلافاصله متوجه می شوند که سرنشین های آن اهل کیش نیستند و جزو توریست هایی هستند که برای چند روزی مقیم جزیره شده اند!

اصغر اصغری

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه